Diyarbakırlı Ramazan Hoca

DİYARBAKIRLI RAMAZAN HOCA...
Bu topraklardan bir Ramazan Hoca geçti…
Sessiz yürüdü, gür konuştu.
Gölgede durdu ama hakikati güneş gibi taşıdı.
Ne alkış istedi ne de bir makam,
Bir tek rıza vardı dilinde:
“Allah razı olsun mu, olmasın mı?”
Bıçak yarası değildi onu bizden alan,
Zaten kalbi çoktan Hakk’a yürümüştü.
“Ölümsüzlüğü tattım” demişti bir gün,
Ölüm ne yapsın böyle bir adama?
O diriler kervanına yazılmıştı,
Biz henüz sayfayı anlayamadan…
Deli dediler, mecnun dediler,
Yolu dar sandılar, sözünü sert buldular.
O ise eğmedi başını,
Bükmedi ayeti, yumuşatmadı hakikati.
Putlara sövmeden,
Ama putları da gizlemeden anlattı.
Yürüyen Kur’an gibi,
Sokak sokak, yüz yüze…
Sırça köşklerden seslenmedi insanlara,
Halktan biri gibi durdu halkın ortasında.
“Bu dini siz anlayamazsınız” demedi,
“Ben bilirim” diye yükselmedi.
Bildiklerini yaşadı,
Yaşadıklarını söyledi.
Mazlumun yanında sesi oldu,
Zalimin yüzüne “zalim” dedi.
Beşer sistemlerin üstüne
Allah’ın adını koydu,
Çözümü karmaşıklaştırmadı,
Önce iman dedi, sonra amel.
Tevhidi anlattı,
Şirki saklamadı,
Tağutu ismiyle çağırdı.
“Bunlar bilinmeden
Bu yol tamam olmaz” dedi.
Kınayanın kınamasından korkmadı,
Çünkü korkuyu çoktan secdede bırakmıştı.
Şubat ayı…
Şehadet ayı derlerdi,
Sana da nasip oldu Ramazan Hoca.
Uzak diyarlardan geldin,
Bu şehrin vicdanına dokundun.
Azgınlar susturmak istedi,
Allah ise seni ebediyen konuşturdu.
Artık sana söz geçmez bıçaklar,
Hakaretler ulaşmaz.
Mahkeme büyüktür,
Hesap kesindir.
Sen şahit gibi yaşadın,
Şehadetle mühürledin ömrünü.
Selam olsun sana Ramazan Hoca,
Selam olsun davasını omuzlayanlara.
Selam olsun Müslümanca yaşayana,
Selam olsun mü’mince ölebilene…
Rahmet olsun sana yiğidim,
Mekânın cennet olsun.
Bu topraklar seni unutmaz,
Çünkü sen bu topraklara
Hakikati miras bıraktın.
Bu da seni şehit edenlere DERT OLSUN!