Dalından Savrulan Yaprak Gibiyim

Yolların ucunda gözlerim kalır,
Esip geçen rüzgar selamın alır.
Hasretin içimde bir kor; çoğalır,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Karanlık çökerken derin kuyuya
Zincirler vurulur tatlı uykuya.
Ömrümü harcadım cansız duyguya,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Geceye sığınır dertli başım yar,
Gönlümde bitmeyen gizli sızım var.
Sen yokken bu dünya bana gelir dar,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Esrarlı bir rüzgâr eser kanımda,
Hayaller boğulur rüyalarımda
Azrail bekliyor artık canımda,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Hicranla kavrulur yandığım şehir
Vuslatın hayali kalbimde nehir.
Yokluğun içimde sanki bir zehir,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Işıklar kapandı dünya dar bana,
Vurgunlar saplanır her an ruhuma.
Tükendi umutlar kalmadı yarına,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Kefenler sarılı sessiz düşüme,
Baykuşlar tünüyor her gülüşüme.
Topraklar serildi sönmüş döşüme,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Yıkık bir mezarın soğuk taşıyım,
Gözden süzülmeyen gamın yaşıyım.
Kaderin bitmeyen son savaşıyım
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Sesin yankılanır boş odalarda,
Huzuru ararım çok uzaklarda,
Sıkışıp kaldığım bu çıkmazlarda,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.

Yüzümde çizgiler, saçımda karlar,
Gönül bahçemize yağdı boranlar.
Saysam da akmıyor artık zamanlar,
Dalından savrulan yaprak gibiyim.