Dinle Sessizce Şiiri - Kasım Kobakçı

Dinle sessizce, şu karanlık anı,
Belki duyulur, o beklenen sada,
Titrek bir gölge, sarınca her yanı,
Gizli nefesler, dolaşır odada.
*
Sakın vazgeçme, bu derin sükûttan,
Bazen korkutur, o ıssız gölgeler,
Ürperir için, bu soğuk buğudan,
Duvarlar sanki, üstüne devrilir,
Tam tükendiğin, o en zor durakta,
Bir yankı sızar, kapalı kapıdan,
Çekingen basan, bir topuk sesiyle.
*
Yavaşça dokunur, ahşap zemine,
Sanki kaçmaya hazır, bir kuş gibi,
Kulak verirsin, o ürkek ritmine,
Çözer aniden, o kör düğümleri.
*
Rüzgar dinince, camların önünde,
Yaklaşır adım adım, o karaltı,
Bilinmezliğin, saklı yüzü nerde?
Kalbini sarar, incecik bir sızı,
Gözlerin dalar, boşluğun içine,
Siler korkunu, gelenin varlığı,
Narin ve hassas, bir yürüyüş ile.
*
Artık bellidir, o gelen misafir,
Yükü hafiftir, basarken yerlere,
Ruhuna dolar, bambaşka bir tesir,
Huzur yayılır, bütün kederlere.
*
Biter endişen, sabahın ufkunda,
Dağılır gider, o eski sislerin,
Güven bulursun, sesin tınısında,
Yalnızlık biter, diner heveslerin,
Odam aydınlık, gönlüm ferah şimdi,
Can bulur, cansız duran hislerin,
O ürkekçe gelen, ayak sesiyle.