Baba!
'Senin çocukluğun nasıldı? '
diye sormuştun ya bana,
dinle kızım, anlatayım sana...
Benim çocukluğumda beton değildi her yer,
duygular bile...
'İnsanlık namına' kelimesini duymazdık..
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Özür dilerim kızım..
Bir kez bile sokakta oynayamadığın için,
susadığında ağzını dayayıp musluğa,
kana kana su içemediğin için,
kendi öz topraklarında,
özgürce yürüyemediğin için,
daha doğmadan borçlu olarak
dünyaya geldiğin için,
dinimizin değiştirildiği,
Ata'mızın eleştirildiği,
toprağımızın bölüştürüldüğü
ve kardeşin kardeşle dövüştürüldüğü
böyle bir dünyaya gelmene sebep olduğum için,
özür dilerim... duyarlı yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta