... Dinle! Şiiri - Mecit Aktürk

Tarife kalkma beni bir şablona sokarak
Aklımdan geçenleri okuma huyun batsın!
Kulak ver, iyi dinle, gözlerime bakarak!
Mefkûrem ne, ülküm ne? Sana kalem anlatsın;

Âdem'i Atam bildim, toprağı da mayamız
"Akrabamdır" diyerek maymunluk taslamadım.
Kur-an'la hayat bulur edebimiz, hayâmız
Münkirin duvarına sırtımı yaslamadım.

Hakir görmem kimseyi değişik diye ırkı
Her beşer bu âlemde bir bahçenin çiçeği.
Tefekkür edebilmek! Budur insanın farkı
Cahili âlim yapmaz, kürk olsa giyeceği.

Menzili Hakk kademin tozuyum, toprağıyım
Gönül kapımı çalan pay alır kısmetinden.
Kökleri derin olan bir çınar yaprağıyım
Irkımla iftihârım İslâm'a hizmetinden!

Farklı fikri olana sormam, sormadım "niye? "
Kırmadım bile bile bir tek gönül hatırı.
Sevdim yaradılanı, Eşref-i Mahluk diye
Kimseye kin tutmadım; Yaradan'dan ötürü!

Haddin bilmez bezirgân menfîyi dayatsa da
Filem müsbetle doldu arsızlar çarşısında.
"Eyvallah" deyip dilim, boynum yana yatsa da
Kükreyen sel olurum haksızlık karşısında.

Bilirim ki bu demde, bozuk olsa da düzen
Rehberi Resûl olan yanlış limana varmaz!
Gâfil olan sansa da, gelip geçer her hazan
Son yaprak düştüğünde ömürler başa sarmaz!

Elestü'den bu yana aşikâr benim türküm
Gönlümdeki bestemin, ALLAH'tır tek güftesi.
Kavramlar karışsa da, değişmez aslâ ülküm
Yaradana kul olmak! Var mı bundan ötesi?

Hakka itâat gerek; isteyen olsun şaki
Karanlıktan hoşlanan güneşini taşlasın.
Nefsime nasihatım; öyle güzel yaşa ki;
Ölümsüz olan hayat, ölüm ile başlasın!