Dilsiz Kulların Emaneti Şiiri - Afşin Dualı

"Dilsiz Bir Kulun Duasına Talip Olmak, görür gibi inanmak"

Dilsiz bir kulun duasına talip olmak,
Görür gibi inanmak en büyük emanet.
Bu dünya sadece insanın mülkü değil,
Her can bir sakin, her nefes bir adalet.
​
Bak ecdadın izine, taşta saraylar saklı,
Kuşlar üşümesin diye vakıflar kuruldu.
Yükü ağır hayvanın hakkı sorulur elbet,
Osmanlı’nın hükmünde merhamet yasalaştı.
​
Sessiz kulların ahı göğe yükselirken,
Dağlara buğday serpen bir Ömer adaleti…
"Kuyuda bir kuzu ölse mesulü benim" diyen,
İslam’ın şefkati, kainatın zarafeti.
​
Bir kuyunun başında yorgun bir kadın,
Ayakkabısıyla su verdi susuz bir cana.
Günahlar döküldü, kapılar açıldı cennete,
Bir köpeğin duasıyla ulaştı Yaradan’a.
​
Göklerin ve yerin Rabbi hatırına sev,
Onlar mahşerde dile gelip hakkını arar.
Dilsiz mahlukata kim merhamet ederse,
Mevla’nın katında sonsuz mükafatı var.
​
Sevmekten korkma, dilsiz canın duası,
Seni alır götürür rahmetin deryasına...
Dilsiz bir kulun duasına talip olmak,
Görür gibi inanmak...