Dilsiz Anılar Şiiri - Ahmet Gürkan

Şimdi hangi iklimin kucağında üşüyor, hangi yabancı rüzgârın sesinde uyutuyorsun o dilsiz anıları?
Ben ki; senin için cennetten kovulmayı göze almış bir iblisin sadakatiyle bekledim kapında.
Sen ise, kendi yarattığın o kutsal yalnızlığın içinde, beni bir günah gibi unuttun.
Oysa her gidiş, bir geri dönüşün intihar notudur aslında,
Ve her veda, yarım kalmış bir sevişmenin hıçkırığıdır boğazda.
​Bak, yine kararıyor gökyüzü…
Yine o dul melekler giyiniyor siyahlarını,
Yine o sadist bulutlar kusuyor hıncını toprağın yüzüne.
Sen sanıyor musun ki bu yağan sadece yağmur?
Hayır, bu benim sana anlatamadığım,
İçimde biriken o çürümüş kelimelerin cesetleridir yere düşen.
​Belki bir gün,
Ruhunun en ücra köşesinde, ayak izlerime rastlarsın.
O zaman anlarsın;
İnsan en çok, sevmeye kıyamadığı yerden kanarmış.
Ve yine anlarsın ki;
Bazı aşklar, yaşanmak için değil,
Sadece bir şiirin mısralarında ölebilmek için varmış.
​Göm beni şimdi,
Dudaklarının arasındaki o son sessizliğe.
Çünkü biliyorsun;
Toprak her şeyi kabul eder de,
Yarım kalmış bir sevdayı asla hazmedemez...

Ahmet Gürkan