Yaşadığım hayat güçlüklerle dolu
Yoruldum artık yaşamaktan ben bu hayattan
Yalnızım bu dünyada kimim kimsem yok
İsyan ediyorum hayatıma,yaşağım anlara
Tertemiz dünyamın içi pisliklerle doldu
Gamlı gönül telinde, döküldü tüm ağıtlar
Agıtlar da sessizse, çareler neye yarar?
Ağlayan gözlerimde, kalmadı artık yaşlar
Damlaları bitmişse, bu gözler neye yarar?
Kalbimde hüzünlerim, içimdedir sızılar
Aşkın sofrası kurulmuş doy geceye,
Tüm düşünceler döküldü bak heceye,
Heceler dönüşmüş söz, kelimelere,
Kelimeler yetmez gönülden sevmeye
Aşk varsa gözlerde,sözler duy nerede?
Bir minik kızın bilinmeze yolculuğu...
Ne kadar sakin...
Bir o kadar fırtınalı...
Doğduğu gün annesinin,
En büyük mutluluğuydu belki...
Kimsesizliğimden yorgunum.
Harfsiz, cümlesiz, kimsesiz,
Sessizlikten yorgunum bu akşam,
Belki kendimi bile kaybetmiş,
Bensizliğimden, kayıp oluşumdan
Anlaşılamamaktan yorgunum.
Nereden bildin üstad, dedin yaş yolun yarısı,
Yolun sonu yarın bitse, kalan hangi yarısı,
Baştaki yarıyı yaşadık, kaldı gönül ağrısı,
Gönüllere ilaç değil, tabiplerin yazısı...
Aynalara baktında, geçtimi yürek yangısı,
Y/ARALI
Kalbe girdim sandın, öyle hissettin
Meşke açılmışsa, nerde nefesin
Kilitler açılmaz, şifre bulunmaz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!