Gece ay parlak,yıldızlar yanında sönük
Ağaçlar durgun, coşkulu değiller
Evler sıra sıra bir fülüt sesi uğultusu
Uzaklarda parlayan lambalar
Gece sessiz
Geç Kalmayasın
Yollar uzun görüp, sonu yok sanma
Sonuna bir gün gelip, sonra dert yanma
Nefreti biriktirip, gönüller kırma
Siyah çökmüş, kurulmuş tüm geceye
Geceler dönmüş, sanmaki hep neşeye
Aşk sofrasını, sorsanda bir bilene
Zehirli olmuş, bu kalplermiz neyleye
Aşka aşığım, şaşırmış sanma beden
Yorgunum...
Dört odacıklı kalbimin,
Kapılarını kilitledim.
Anahtarını kaybettim.
Hükümsüzdür.
Siyah hüzünleri notalara döktü rüzgar
Kalbimde sükunet, gözlerimde damlalar
Kısa devre yapmış beynim,gönülde yaralar
Yaralara ilaç değil, sözler neye yarar.
Makamında şarkımın adıdır rüzgar
Bu gününü unutup, geçmişe bakıp yanma
Unuttuğun gün gelip, yine mazi olacak
Gözlerini kapatıp, karanlık diye korkma
Karanlık ışık olup, güzel günler doğacak
Gözde ateş kaldı, yalancı yardan
Sözden yüreğime, iner damlalar
Puslandı umutlar, dönülmez yoldan
Hasret yoksa nasıl, iner damlalar
Yüzüm güldürmedi, o kara sevdan
Hala nedenini bilmediğim
Hüzünlerim var
Soğuk bir kış günü
Sokakta çaresizce titreyen
Masum bir kız çocuğunun
İç çekmesi kadar
Yaşadığım hayat güçlüklerle dolu
Yoruldum artık yaşamaktan ben bu hayattan
Yalnızım bu dünyada kimim kimsem yok
İsyan ediyorum hayatıma,yaşağım anlara
Tertemiz dünyamın içi pisliklerle doldu
Gamlı gönül telinde, döküldü tüm ağıtlar
Agıtlar da sessizse, çareler neye yarar?
Ağlayan gözlerimde, kalmadı artık yaşlar
Damlaları bitmişse, bu gözler neye yarar?
Kalbimde hüzünlerim, içimdedir sızılar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!