Dil söyler de Şiiri - Murat Ülkü

​Dil söyler de yürek, duymaz sesini,
Her gönül bir aşka, kurar fesini.
Marifet sanma her, can nefesini,
Herkes sever ama, güzel sevemez.

Dile kolay gelir, sevdayı anmak,
Kolaydır bir korlu, ateşte yanmak.
Zordur bir gönlün, teline konmak,
Hünerli olmayan, dibe inemez.

Canda öz olmazsa, sözler hep yalan,
Vefadır geriye, bir tek kâr kalan.
Kıymet bilmeyende, sonu hep talan,
Vefa; bir ömrü bir, ah’a gömmektir.

Gülün dikeniyle, barışmak gerek,
Toprakta iz olup, karışmak gerek.
Hünerli bir elle, sarışmak gerek,
Güzel sevmek için, emek gerektir.

Surete aldanan, özü ne bilsin?
Canla sevmeyenler, gözü ne bilsin?
Kadir bilmeyenler, közü ne bilsin?
Kıymet bilmez isen, varken çürürsün.

Gönül bir dergahtır, giren her olmaz,
Sığ sularda yüzen, engine varmaz.
Dildeki her sevda, kalpte yer bulmaz,
Asıl marifet o, külde gizlenmek.

Gözyaşı dolmazsa, harç dahi tutmaz,
Vefası olmayın, nabzı da atmaz.
Gönül yıkan kimse, murada ermez,
Asıl hüner, o, sarayı kurmaktır.

Zamanın çarkında, toz olur heves,
Emanet mülkünde, eğreti nefes.
Nefsi yenmektir o, en büyük kafes,
Hüner; benlikten geçip, bir’de kalmaktır.

Hoyratın elidir, gülü acıtan,
Bilmez bir kelamdır, özü acıtan.
Aşk her zerreyi, yerine koyan san,
Cihanı gönül, gözüyle tartabilmektir.

Mektup mühürsüzse, emeksiz sevda,
Adresi belirsiz, kaybolur kavgada.
Sevgiyi aziz bil, kalmasın nidadan,
Ölmeden o yolda, ölebilmektir.

Garip Murat der ki; söz bir emanet,
Kıymet bilmeyende, aşk bir kıyamet.
Güzel seven cana, can olur rahmet,
Hüner, o kapıda, toprak olmaktır.