Dil Düğmesi Şiiri - Orhan Gülaçar

Çocukluğumuzdan bu yana
Kim bilir, kaç kez ilikledik kıyafetlerimizi.
Tek bir düğme kopsa,
Tüm ahengimiz bozulurdu ,
Utanır kapanır saklanırdık .
Ruhumuzun düğmesi dilimiz koptu bazen
Sözler çıktı en gereksiz yerinden
Bilerek bilmeyerek sevdiklerimizi kırdık .
O tutamadığımız dilimiz, başımıza dert oldu.
Bazen gereksiz bir kavganın sebebi .
Bazen yerin dibine girdik.
Oysa ne kolaydı sökülen bir düğmeyi dikmek,
Ya da kopan bir ipliği usulca bağlamak.
Ama dilin açtığı yarayı,
Ruhtan sökülüp kopan o düğmeyi ;
Hangi maharetli el, hangi iğne onarabilir ?