9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Dil, en eski zehirdir, ruhun derinlerine sızan.
Fakat, irfanına, yabancı kalmayasın katiyen.
Dil ki, kelâmın o gücünden habersizce söylenen,
Acizliğe hevesle, lisanın kibrine aldanan,
Öyle ki evrende, geveze, laf cambazı hatibin,
Yalanlarına kanmış nice zihni, ortak etmiştir.
Hoyratlaşan her hece, hem serseri, hem sarhoş ise,
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta