Ekerken yürek tarlama iki fidan,
Sadece orda kalıcaklarmı sandın.
Düşünmedim gitmeleri, düşünmedim....
Önlerinde kalkan oldum, set oldum...
Sancıları,
Acıları,
Yaşamasılar diye....
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Önce emeklediler, sonra yürüdüler..
Koşarken, temizledim,çakıl taşlarını,
dikenleri...
Tökezleyip düşmesinler,
Dalları hep yeşil kalsın..
--- Yıllar aktı su misali,
Büyüdü fidanlar ağaç oldular.
Bozuk düzenin içinde.
Merdivenleri çıkarken bir bir..
Hayatı tanıdılar,mücadeleyi öğrendiler,
Sevmeyi,sevilmeyi öğrendiler.
Denizler gibi çağladılar,
--- Haksızlığın karşısında.
Kanatlandılar kuşlar gibi,uçuyorlar mutluluğa.
Kendi fidanlarını ekip büyütmeye......
--- Şimdiği diğer yanım anlıyormusun beni,
--- Neden hüznü ve sevincime katık ediyorum.
çok harikaydı çok...............................saygılar
Belliki sağlam ve duygulu bir yürekle yazılmış ve özeli ağır bir hikayeye dayanıyor . Ama sanki şiirden çok bir anlatı yada sorgulama havası öne çıkıyor . Ama herşeyden önce elbette kutlamak gerek , yüreğinize sağlık diyorum .
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta