Devriye Nefesi Şiiri - Kemter Abdal

Âdem ile indik toprağın bağrına,
Çamurda yoğrulduk canın sırrına.
Kudret eli değdi Hakk’ın nuruna,
Her devirde aynı aslımız birdir.

Nuh olup bindik de tufan gemisine,
Sığındık rahmetin ulu demine.
Her dalga çağırdı aşkın ismine,
Yine Hakk’a akan ırmak biz idik.

Ateşe atıldım, gül oldu narım,
İbrahim sırrıyla açıldı varım.
Putları kırarken bildim kararım,
Yol ateşten geçer, derman ondadır.

Davud’un dilinde nağmeye döndüm,
Demiri eritip sevdaya yandım.
Zikirle gönülde hakikat gördüm,
Her telde çalan da duyan da O’dur.

Süleyman tahtında kudret yürüdü,
Cin ile kuş dahi nefeste durdu.
Saray toza döndü, sır baki kaldı,
Mülk O’nundur daim, biz onda yolcu.

Mûsâ olup Tur’a cemâli sordum,
Bir ışık içinde varlığı gördüm.
Asayı denize vurup da böldüm,
Deniz ben idim, asa da O’ydu.

Devir döner, sır görünür,
Can içinde can bilinür,
Gelen giden Hakk’a yürür,
Evvel sensin, ahir sensin.

İsa’nın nefesi canlara candır,
Ölüye dirilik, hastaya şandır.
Kuş olup uçan da Hak’tan nişandır,
Beden bir gölgedir, ruh Hakk’ın nuru.

Hak nuruydum evvel, Ahmed’de yandım,
İki cihan içre rahmete daldım.
Miraçta arştan da öteye erdim,
Benlik yok olunca aşk adı kaldı.

Ali’nin nurunda dara duruldum,
Zülfikâr sırrıyla adle vuruldum.
Dilim hakikatti, aşka yoruldum,
Her devr-i devranda sır mürşididir.

Devir döner, sır görünür,
Can içinde can bilinür,
Gelen giden Hakk’a yürür,
Evvel sensin, ahir sensin.

Kemter Abdal der ki devran çevrilir,
Âdem’den Ali’ye bir yol görülür.
Her can bir nefeste Hakk’la dirilir,
Başlangıç da sensin, sondaki de sen.