14.08.2000 İstanbul Güngören Hastanesi
Ayak uydurmaya çalışıyorum bu çağa,
Nefes alamaz, biterken rûhumun direnci.
Zamâne cellâtının elindeki bıçağa,
Yatan boyunların yüzünde fânî sevinci!
Mâzinin, boğulana nefes, vüskâ ipini,
Bir akşam kesmişler uzatıp pis ellerini!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta