Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Zamanın içinde yariş atı gibiyiz hayatla mücadeleyle geçip gidiyor zaman..
Ahh zaman son demde hatırlanan../C.E
Kutlarım güzelşiirinizi ve sizi kaleminiz tükenmesin Atila bey..Nicelerine+10
Saygımla
yazdığım dörtlüğü sildi bilgisayar. üzgünüm. bir dörtlük bu şiirinize nasip değilmiş...güzel bir şiir okudum... Ant ++
devran gelip geçti yaşlılık erdi
ne varsa soluğu tükendi derdi
dediler gülerken yerdi içerdi
yatağıma mahkum etti şen yıllar...
güzel şiirini tebrik ederim... nicelerine! Ant ++
Ne çabuk da geçti oniki ayım
Nereye saklandı söyle bulayım
Yeni yılda biraz nefes alayım
Nefes verip göçtü sanki bir anlık...Bülent ARKAN
Bir dörtlükte benden olsun istedim. Umarım şiirin ahengini bozmamışımdır. Tebrikler efendim nicelerine.
Atila beyefendi.Kardeşim.
Şiiriniz fevkalade güzel sizi canı gönülden tebrik ediyorum.Sevgi selam ve muhabbetlerimle ++ sayfamda.
Bu güzel şiirinizi tekrar beğeni ile okudum,yüreğine sağlık.
eskiyenler gidecek yenileri gelecek dünyanın kanunu.
yaşanmış bir hayatı sorgulayan çok güzel bir hece şiiri
tebrik ederim
Hayat gelip geçti sanki bir anlık,
Uzaklaştı şimdi bizden civanlık,
Neyine yaradı beylik sultanlık,
Zaman gelip geçti sanki bir anlık..........// Nede güzel anlatmış hayatın gerçeklerini,bu anlamlı duygu yüklü şiir..Ömür dediğimiz zaman aralığı bir göz kırpımı...bir kıvılcımın görülüp yok olmasındaki geçen zaman kadarmış meğerse..Nasıl geldi nasıl geçti,bitmez,tükenmez sandığımız o koca yıllar..Hey gidi gençlik yıllarımız,hele, uçurtma uçurtup,topaç çevirdiğimiz o güzelim çocukluk yıllarımız..hepsi bir bir mazının tozlu raflarındaki yerini aldı, hepsi artık anılarda kaldı ne yazıkki..! Beni de alıp yıllar öncesine uzun bir özlem yolculuğu yaptıran bu oldukça anlamlı güzel şiiri ve değerli şair Atila beyi yürekten kutluyor,selam ve saygılarımı iletiyorum.
geldi geçti bir anlık ama ömür .
kutlarım
namık cem
Geçmez sanılan zaman evet bir anlık gibi gelip geçiyor.. başımızı geriye çevirip baktığımız an anlıyoruz su gibi gelip geçtiğini.. Ne çabuk tükeniyor zaman ve ne çok eksiliyoruz...
Kalabalık envarter yüreğimizde...
Çok güzeldi...
Sonsuz kutlarım...
Saygılar...
Bu şiir ile ilgili 38 tane yorum bulunmakta