Örümcekli beyinler diz çöker güç mülküne,
Mantık paneli sönmüş, at gözlüğü gözünde.
Kuklacı meşin kırbaç vururken türküsüne,
Sürü çitlerden atlar kendi kör döngüsünde.
Döngüsünde dönene hep yanaşır kuklacı,
Kuklacı alkış tutar, bükülür omurgası.
Omurgası olmayanın hiç olur mu ilkesi?
İlkesiz olan kulun yoktur dünya kavgası.
Kavgası olmayana ne söylesen boşuna,
Boşuna nefes tüket, uzat diğer yanağını.
Yanağına yük biner, göğüs gerer fırtınaya,
Fırtınada dik duran çınar feda eder canı.
Canına değer veren büyür salkım söğüt gibi,
Söğüt gibi eğilen vermemeli hiç öğüt.
Öğüt verme cahile, ham insanı taşıma,
Taşıma ki anlamaz, harcanır gider yiğit.
Yiğit değer bilirse meftun olmaz güruha,
Güruha meftun olan çiğner kendi özünü.
Özünü pislik yakar, ruhu isli bir soba,
Soba gümler de hayat boşa çıkarır sözü.
Sözünü bilenlerin her cümlesi hakikat,
Hakikati görenler anlar dilin özünü.
Gümler koca saltanat, dişliler dişer durur,
Durur mu zamanın çarkı, ezer geçer güruhu.
Güruhun kör alkışı kendi bendini vurur,
Vur da uyandırmaz uykudaki bu ruhu.
Bu ruhu satmış olan paraya pula tapar,
Tapar da bilmez elbet hakikatin rengini.
Rengini gizleyenler doğru yoldan tez sapar,
Sapar da bulamaz hiç vicdanının dengini.
Dengini kaybedenler meşin kırbaca köle,
Kölelik zincirinde gurur kalmaz insanda.
İnsanda edep yoksa döner sarayı çöle,
Çöle dönen kalplerde dürüstlük yok lisanda.
Lisanda yalan varsa özünü kaybetmiştir,
Kaybetmiş yön duygunu, sürüklenir peşisıra.
Peşisıra gidenler aklı teslim etmiştir,
Etmiş de mahkûm olur o karanlık asıra.
Asıra hükmedenler zulmü şerbet sanmıştır,
Sanmış ki ebedidir tahtı saltanatıyla.
Saltanatıyla övünen yıkımı inşa eder,
Eder de anlamaz ki kendi kazdığı çukuru.
Çukuru derin kazar, içine kendi düşer,
Düşer de ağlayarak arar eski huzuru.
Huzuru katledenler vicdana kelepçe vurur,
Vur da sanır sonra zincir altın olacak.
Olacak sanır lakin altın pas tutar elbet,
Elbet bir gün gelir hesap sorar hakikat.
Hakikat bir gün doğar, söker atar maskeyi,
Maskeyi takanların dökülür sahte yüzü.
Yüzü yere düşenler çığlık çığlığa kaçar,
Kaçar da kurtulamaz kendi karanlık izi.
Karanlık iz bırakır, nesilden nesile sürer,
Sürer de bir yiğit çıkar, kırar bu kısır döngüyü.
Döngüyü kıran yiğit yeniden yazar özünü,
Özünü bulan millet dirilir küllerinden.
ENGİN TOPKAN (24.04.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 11.07.2026 22:42:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Oyun:
