Derya Kızılgöz Şiirleri - Şair Derya Kız ...

Aşkın hakkı tekliktir
Ciğerine işler insanın
Göğüs kafesi tutuşur yanmaktan
Yandıkça örülen kozadır
Hakikaten aşk
Ateşten kozada olmak nasıldır?

Aşkın hakkı tekliktir
Ciğerine işler insanın
Göğüs kafesi tutuşur yanmaktan
Yandıkça örülen kozadır
Hakikaten aşk
Ateşten kozada olmak nasıldır?

Ansızın öteleniyor yuvasından bir kuş
Kanatlarını gererek
Açılıyor gök maviye
Ve sormak isterdim
Yeryüzü kuşlara öykündüğümüz kadar güzel mi diye

Lisan-ı Aşk'ın tercümanı olsaydı eğer
Suskun dilin tümceleri
Kalplerde duyulmazdı
Bir an evvel varmak için koştururcasına
Düşerdi her kişi
Tercümanın peşine

Önemsemez görünüyorlardı
Gözlerdeki yaralar sarılıyordu ağlamakla
Güvencin sırtından atılmaktı kalbi yaralayan
İtibar hevesinden kurulu övünçler
Üçer beşer günde alıp götürmüştü
Kalp yerindeki hülyaları

Alaca karanlık dağıldıktan
Hemen sonrası
Yedi gömlek uzaktan
Çıka geldiler
Soluklarından saçılan kıvılcımlarla
Havayı tutuşturdular

62
Ölüm uykusuna düşeceğim yeniden
Can sıcağına
Gül yanağına ineceğim usulca
Zahmet derecek bakışlar
Göz kapağı altında

İnsan ruhunun kasvetli koridora açılan penceresinden bakıyorum. Kalabalık gruplar, birbiri ardına ulanarak , tavanı basık, dar bir koridordan eğilerek geçmekteler. Sevinçlerin ve acıların algoritmasından oluşan sürece hayat dendiğini bildiğim için temelleri, insan bilincinin kendine özgülüğüyle atılan, birlikte görme-hareket etme tarzını anlayabilirim. Neden buradan geçtikleri hakkında fikrim yok. Kasvetli, hüzünlü hissetmek insana özgü hal olsa gerek. Geçiş ansızın durdu. Geriden gelenler yığılıp kaldılar. Tıkanmanın nedenini öğrenmek konusundaki sakıncalar ileriye bakmayı engellemekte. Kalabalık gruplar halinde gelmeye devam ettiklerinden, koridordan gerisin geriye çıkış yok.
Neler oluyor? Bunu öğrenmenin bir yolunu bulmalıyım.
Pencereden koridora atladığımı dahi fark etmeyecek kadar kendilerine kapanmışlardı. Gruplar, birbiri arasına illaki fark boşlukları bıraktığı için o boşluklardan kayarak ileri doğru koşmaya başladım. Nereye gittiklerine dair merakın taşırdığı aklımın olanca marifeti buydu.
Evrende kendini bilinçli bir varlık olarak keşfettiği andan itibaren, etrafındaki her şeyi merakla sorgulamaya başlayan insanların bu büyük yolculuğu nereye varır? Belli ki sonsuzluğun öznesi konumuna getiren bilme, anlama ve anlamlandırma etkinlikleri halden hale almakta. Hal bilip yüreklenmek… Bilme edimini kendine yöneltmesi ile başlayan varlık vurgusu kalpte yankılandıkça birçok tesir yüklenir ve İnsan hakikate ulaşmada kendine rehberlik edecek yetiye ulaşır. Her insan o yetiye ulaşamayacağına göre açılanacak insanlar olmalılar. Duyguların yanıltma potansiyeline karşılık, hakikat arayışında en güçlü kaynak olarak kabul edilen hisler, akla biçilen üstünlüğe karşı insan ruhunu olgunlaştıran yapılar olarak kayda geçecektir.

Yokluğu temsil eden her şeye bakmaktan yorgun gözler

Kuraklığa yağmur daveti
Güneş postası
Bulutların gayretine vazife
Görünmeyen o ki
Kökü derinde
Ağacın su çektiği

Kelimelerin dilsiz olduğu gün
Susmuştum sana
Hiç birinin gücü yetmiyordu anlatmaya
Mecalsiz kalmalarına sebep
Kalbe dokunan bir bakıştır evvela
Sonrası