Derviş yunus Şiiri - Bayram Ataç

Taptuk’la yoğruldu kalbinin şurası
Çağlardır sönmedi yaktığı çırası
Nefsinin ateşiydi onun tek yarası
Fani heveslerden kaçtı derviş Yunus

Yürek feryadını dağlara seslendi
Yaradan aşkıyla yetişip beslendi
Hakk’ın nuruyla bezenip süslendi
Gönülden gönüle uçtu derviş Yunus

Damlaya söz attı, ummanlara vardı
Bahş olan hikmetle gönülleri sardı
Hiçlik deryasında bir cennet kurdu
Deryayı damlada ölçtü derviş Yunus

Lokmayla hırkaya, dünyayı değişti
Gönlünde açan gül semaya erişti
Döktüğü gözyaşı rahmete karıştı
Hiçlik ocağından geçti derviş Yunus

Hacı Bektaş söktü gönülden pasını
Rahmet yeli sardı her daim yasını
Bir secdeye verdi dünyanın hasını
Dost bağına güller saçtı derviş Yunus

Bir elinde sabır bir elinde kanaat
Yoluna rehberdi imanda sadakat
Tüm inanan için hep etti nasihat
Aşkın kevserini içti derviş Yunus

Vahdet nuru vardı döktüğü dizgide
Mana gonca açtı çizdiği çizgide
Tecelli boy verdi kalpteki sezgide
Ömrünü Hak yoluna biçti derviş Yunus

Tüm melek hayrandı zikir avazına
Gökler baş eğmişti arz-ı niyazına
Kul olup eğilmişti şükür namazına
Yokluğu varlığa seçti derviş Yunus

Söylediği her söz kalpten kalbe aktı
Karanlık yüreklere pür nur bıraktı
Ruhuna düşen kor tüm bedeni yaktı
Cepsiz bir kefenle göçtü derviş Yunus

Bayram Ataç der ki: Ne varlık ne benlik
Her hücremle oldum Yunus’la bir anlık
Sözüyle son buldu gönlümde viranlık
Hak yolu Bayram’a açtı derviş Yunus