Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Ben ne bekliyorum?
Bilmem ne istiyorum?
Belki akşamla konuşuyorum dertleşiyorum....
ZAMAN ZAMAN NEYE ÜZÜLDÜĞÜMÜ BİLMEDEN HÜZÜNLENİRİM...ŞİİRİN MUHTEŞEMDİ...TEBRİKLER
Güzel bir yalnızlık şiiri.
Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta