Dağ başına dumanın çöktüğü gibi,
Benim de başıma bir efkâr çöktü.....
Sevincim küçücük, dertlerim büyüktü...
Güç kalmamış ayaklarda, bedenim yüktü...
Ne dağın başından duman eksilir,
Ne de benden efkâr....
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Ülkü hanım; yorumunuza katılmamak mümkün değil... kafiyeli bir yorum yapmışsınız ayrıca size tebrik edioruum... saygılarımla
Zevk için gelse idik, şu dünyaya ey Ali
Bende senle beraber, kınar idim şu hali!
Ama insan görevli ve sınavda şu arzda!
Vazifeyi aksatsa, yakar onu vebali!
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta