Gölgeni bıraktığın o kapıdan çıktım nihayet,
Cebimde kırık dökük anılar, dilimde yarım kalmış bir niyet.
Eskiden olsa, yollarını beklemekten yorulmazdı bu ayaklar,
Şimdi ise her durakta bir vedanın soğuk izi var.
Ne bir "merhaba" ısıtır artık üşüyen yanımı,
Ne de bir "hoşça kal" sarsar artık canımı.
Seninle kurduğumuz o "biz"li hayallerin enkazında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta