Derine Denk Düşüm Şiiri - Hikmet Nazlı

Gece, paslı bir anahtar gibi dönüyor içimde
Kilit değilim oysa
Ama açılan her kapıdan biraz eksiliyorum.

Bir kuş uçuyor alnımın gerisinde
Kanatları; yarım kalmış bir çocukluğun sesi
Rüzgâr, annemin sustuğu yerde başlıyor.

Kırık aynacıklar taşıyorum cebimde
Yüzüm çoğalıyor; hiçbiri bana benzemiyor
Her biri başka bir sokağın akşamı.

Bir tren geçiyor kalbimden
Raylar eğri; zamanın aceleyle çizdiği
Vagonlarda unutulmuş isimler
Beni çağırıyor; ben gitmiyorum.

Çünkü gitmek
Böylesi bir anda
En ağır kalmaktır.

Kollarım boşlukla sarılmayı öğrendi
Kelimelerim, suya yazılmış gibi
Her dokunuşta biraz daha silik.

Adını söylemeye cesaret edemediğim şeylerin yerine
Bir duman, harf harf çözülüyor havada
Masada sahipsiz bir sigara yanıyor oysa.

Ben böylesi bir anda
Tam burada, bu eksik cümlenin içinde
Kendime denk düşüyorum.

Bazı yaralar
İyileşmek için değil
Derinleşmek için vardır ya hani.

24.03.2026