Derin Şiiri - Pınar Alkan

Denizin en dibine attım herkesi.
Üzerime çöken bütün ağırlıkları.
Bir daha canımı kimseye teslim etmeyeceğim.
Hayat...
Ne kadar yıpratsa da
Yaşanmaya değerdi.
İnsan...
Ölmek için değil,
Her yıkıldığında tekrar ayağa kalkmayı öğrenmek içindi.
Her giden sordu:
"Neden bu kadar sustun?"
Şafak sökerken sigaramı yaktım.
Duman göğe karıştı,
Ben içime çektim.
Bir nefes daha aldım.
"Yaralı mısın?" dediler.
"Yoksa yanlış insana mı inandın?"
Anlatamadım.
Çünkü benim yaram kelimelere sığmadı.
Bir insanın gidişiyle bitmedi.
Ben,
Güvendiğim yerde kayboldum.
İnandığım gün düştüm.
Kimisi omzuma dokundu "yanındayım" diye.
Aynı gün ilk fırtınada arkasını döndü.
Kimisi sevgi dedi.
Merhameti bile incitmedi.
Bazıları sadece canımı yakmak için yaklaştı.
Sonra hepsini topladım.
Bir daha dönmemek üzere
Denizin en karanlık yerine bıraktım.
Şimdi varım.
Adımı bilen az.
Çünkü önce kendimi unuttum,
Sonra herkesi.
Bir zamanlar güzel bir söze ömrünü veren bendim.
Şimdi sessizliğin bile yalan söylediğini öğrendim.
Bazı geceler rüzgar çok sert eser.
Eski isimler kulağıma fısıldar.
Dönüp bakmam.
Çünkü dönsem, yine aynı yerde kanarım.
Öğrendim.
Bazı kapılar açılmak için değil,
Kapatılıp unutulmak için varmış.
Bazı dualar cevapsız kalır.
Bazı gözyaşları yere düşmez.
İçimde asılı kalır.
Kurur.
İz bırakır.
Kimse bilmez.
Gündüz gülerim.
Gece parçalanırım.
Yastık ıslanır.
Sabah kurur.
Kimse görmez.
Bazı insanlara çok şey borçluyum.
Acıtarak büyüttüler beni.
Teşekkür edemedim.
Çünkü giderken canımı aldılar.
Ama hakkımı helal etmedim.
Etmeyeceğim.
Çünkü bazı yaralar helalleşmeyi hak etmez.
Öğrendim.
Yalnızlık ceza değilmiş.
Kalabalıkta kaybolmaktan iyidir.
İnsan tek başına da tam olurmuş.
Yarım kalmak başkasıyla değil,
Kendinle barışamadığında olurmuş.
Kalbimde mezarlar var.
Üstünde isim yok.
Sadece bir cümle:
"Çok inandım."
İnsan çok bilince...
İçinde ölen birini toprağa gömemezsin.
O yüzden bazen
Gülüşüm cenaze olur,
Kahkaham kefen.
Kimse anlamaz.
Dışarıdan güçlü görünürüm.
İçimde bin parça.
Toplamaya gücüm yetmez.
Yorulduğum zaman denize bakarım.
Dalgalar kıyıya vurur.
Geri çekilir.
Tıpkı insanlar gibi.
Gelir.
Yaralar.
Gider.
Bazen aynaya uzun bakarım.
Gözlerimin altında yıllar.
Çizgilerimde hikayeler.
Sormam artık.
Neden ben?
Çünkü cevabı biliyorum:
Güçlü olduğum için.
Gece olunca yıldızlara bakarım.
Her biri yarım kalmış bir dua gibi yanar.
Sonra kendime söz veririm:
Bir daha.
Hiç kimseyi
Kendimden fazla sevmeyeceğim.
İnsan kendini unutuyor her sevdiğinde.
Biraz daha eksiliyor.
Artık ne gelene kapım açık,
Ne gidene hesabım.
İçimde fırtınalar dinmedi belki.
Ama beni batıracak kadar güçlü değiller.
Deniz,
En çok fırtınadan sonra durulur.
İnsan da öyle.
En güzel yaralarını
Kimseye göstermeden taşır.
Bir gün,
Ben de bu dünyadan sessizce çekileceğim.
Arkamdan "çok güldü" diyecekler belki.
Oysa kimse bilmeyecek...
O kahkahaların altında
Boğulmuş kocaman bir deniz vardı.
Ben,
O denizin dibinde değil,
Üstünde yürümeyi öğrendim.
Çünkü ben batmadım.
Sadece derinleştim.
Sadece öğrendim.
Kendimi sevmeyi.
Ben,
Sustuğum kadar büyüdüm.
Konuşsam roman olur.
O yüzden susuyorum...✒️🫧