Karanlık dolu gecenin, ardındaki sabahtık biz,
Dostu düşmanı bilenin, gönlündeki tamahtık biz.
Yıldızlardan kopup gelen, ışık veren çizgilerle,
Doğruluğun ve güvenin, yoğrulduğu dergâhtık biz.
1990- İSTANBUL
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta