Gençtik, içimizde bir dünya vardı,
Bir varım demenin sevdası vardı,
Saf gönüllerimiz, hayaller vardı,
Dar kalıplar bizi susturdu, kaldı.
Bir okyanus olmak isterdik gençken,
Dar dere yatağı sandılar bizi,
Bir gonca misali açardık belki,
Kasap bahçıvanlar budadı bizi.
Elimiz tutulsaydı uçardık biz,
Bir güzel söz ile güç bulurduk biz,
Vatan için nice yol alırdık biz,
Sevgiyle dünyaya ışık saçardık.
Dayakla bastırdılar sesimizi,
Anlayan olmadı hevesimizi,
Duvar ördüler gönül yollarına,
Karanlıkta boğuldu gür sesimiz.
Deftersiz dinledik dersi, biz sustuk,
Yokluğun içinde büyüyüp durduk,
Anlayış bekledik, kapı kapalı,
Kendi içimizde kaybolup durduk.
Kopya bir hünermiş sandık cahillik,
Korkuyla çarpardı yürek, genç idik,
Doğruyu öğreten biri olmadı,
Yanlışta yoğrulduk, sonra yenildik.
Kur’an dersinde de sınandık bazen,
Hafız dostlar da kaldı bütünlemeye,
İlim teşvik ister, sevgiyle büyür,
Baskıyla gönüller varmaz yükselmeye.
Sesi güzel dostlar ilahi söyler,
Kasideler gönle serinlik eyler,
Mest olup bütün dertleri silerdik,
O ezgi içimizde umut söyler.
Kantin sığınaktı, dünyamızdı o,
Tost bile bizlere ziyafet idi,
Kantinci ağabey güler yüzlüydü,
Bir lokma paylaşmak kardeşlik idi.
Osman Bakkal bizim uğrak yerimiz,
Çekirdek, bisküvi, lokum neşemiz,
Bisküvi arasına lokum koyardık,
Bir lokma bölüşmek zenginliğimiz.
Boş ders bayramdı, sahaya çıkardık,
Çizgiyi toprağa elle çekerdik,
Gruplar ayrı olsa saygımız birdi,
Dostluğu bozmadan biz hep gülerdik.
Biz cevherdik, belki işlenmemiştik,
Bir kumaş misali serilmemiştik,
Doğru ellerde işlenebilseydik,
Nice güzel eser olabilirdik.
Enerji vardı, coşku vardı bizde,
Yeter ki hoşgörü olsaydı sizde,
Bir küçük teşvikle kanatlanırdık,
Bambaşka baharlar açardı bizde.
Geçmişe bakınca içim sızlıyor,
Bir gençlik, yanlış ellerde soluyor,
Bastırılan her ses, bir yara kalır,
İnsan anlaşılmak ile büyüyor.
Yirmi sekiz Şubat devri olmasın,
Ne başka karanlık akıllar dolsun,
Gençliğe zincir değil, yol gösterin,
İlimle, sevgiyle yarınlar olsun.
Bizler suçlu değildik, gençtik sadece,
Biraz sevgi ister, biraz da ilgi,
Bugün anlıyorum yıllar geçince,
Genç gönül sevgiyle bulur gücünü.
O günler geride, hatıra kaldı,
Gönlümde hem sızı hem dua kaldı,
Bizi anlamayan eller unutulsun,
Dostlukla anılan güzel çağ kaldı.
Bir dere değildik, denizdik aslında,
Bir ışık saklıydı genç bakışımızda,
Kırıldık, sustuk da yine dost kaldık,
İnsanlık yaşadı bizim aramızda.
Ne okul kaldı ne o toprak saha,
Ne kantin, ne bakkal, ne eski dünya,
Lakin gönlümüzde hâlâ bir seda:
“Bizi anlayaydınız…” der Mahrumi.
Kayıt Tarihi : 17.08.2026 15:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
