" Derdivara Namertligin Dert Olur

Kahve duyguların andız ağzında,

Dumansız narlarda yandırdın beni.

Bir ömür gülmeyen nakıs bahtımda,

Dost olup düşmanca öldürdün beni.

Bakışların tufan ilanı bildirir,

Sahte dostlarımı kem kem güldürür.

Bilmezsin kandıran kendini kandırır,

Saman gibi içten yandırdın beni.

Bilerek elinden zehirler içtim,

Mecnun misali de çöllere düştüm.

Yaktım dağlarını, gülünden geçtim,

Dipsiz kuyulara daldırdın beni.

Küffarla kavurup mezarım kazdın,

Sevdamın acziyle çiğneyip ezdin.

Sevgin ziyadeydi, şımarıp azdın,

Havanda girdaba döndürdün beni.

Ha bugün ha yarın gelir beklerken,

Seherde sam yeli sineye değerken.

Tehir ettin yar, ayrılık var derken,

Uzaktan buseyle kandırdın beni.

erdivar’a namertliğin dert olur,

Terk-i sıla, gurbet eller yurt olur.

Oyar sol yanımı, sözün kurt olur,

Aşk-savar sözünle durdurdu beni.

Ozan derdivar.