Deprem Şiiri - Hatice Ak

​odaklandım bir resme, günlerdir böyle
bir ışık ya da bir ses olsa, belki bir anlam bulacak
neredeyim kaç gündür, buranın adresi ne
​olmuyor… kelimeler bir araya gelmiyor

tut ki geldi ne anlatacağım, nasıl anlatacağım derdimi
günlerce aç susuz kalınca
anlatacak güç kalır mı böylesini
​herkeste olduğu gibi, hayallerim vardı benim de
en çok da yüreğimle ellerim üşümesin isterdim

nereden bilebilirdim bir karabasanın
hükmedeceğini tüm bedenime
​şokta mıyım neyim, ben de bilmiyorum inanın
ne zaman ucundan tutsam bir kelimenin
ya üç kuruşluk bir kurşunla ölüyorum
ya altında kalıyorum bir duvarın

​ben insanım, sizler de öyle, hepimiz insanız
üzülüyoruz elbette, ağlıyoruz ağlayanlarla birlikte
seviniyoruz bir bebek yıkıntılar altından sağ çıktı diye
​elbette sevineceğiz, elbette üzüleceğiz ama neden
yani neden…? bu depremler sadece bizde
bu denli ağır hasarlara sebep oluyor
ve neden tarih sürekli tekerrür ediyor

​neden her gün bir şehit haberiyle sarsılıyoruz
ve neden güzel şeyler yazabilmek için kalemlerimize
uzanamıyor ellerimiz
​onca can kaybı, anasız babasız çocuklar
kim yatıracak yataklarına onları öpe koklaya
kim götürecek parklarda oynamaya
kiminle oynayacaklar "elim sende" oyununu

​işte bu yüzden
elim sende değil... elim bir enkazın altında
umutlarım, hayallerim ve yarınlarım da
bir de olan bitenle alakasız, bomboş bakışlarım
bir fotoğraf çerçevesinin içinde, öylece donup kaldım