bir öyküye sarılsam
kırmızı karlar düşse gökyüzünden
hayat yaşanabilecek kadar güzel olsa
rengarenk boyardık dünyayı seninle
kabına sığmadan
bir cümbüşe kapılır giderdik
yüzüme öyle bakma
bakışların beni suçlamasın
böyle olmasını bende istemezdim
tamam uzatma
zorla yalan söyletme bana
beni biraz daha günaha sokma
burası kimsesizler durağı
yalandan çok uzakta bir yerde
yalnız adamlar şehrinde
burası gözlerden uzak yerde
hayasızlardan muaf bölge
aşk isminde
binlerce masal dinledim
binlerce efsane
bu kadar güzel olduğunu nerden bilebilirdim
çünkü sen yoktun hiçbirinde
anımsadıklarımda varsın
zihnimde yaşattıklarımda
hayallerdeki kız
hep on yedi yaşında
on yedi yaşında
hep yeni bir başlangıç
yine sendeyim
kendi kendime verdiğim sözler
nafile hiç tutamadığım
hep bir engel önümde
gözlerimde yine sen
tüm ayrılıklar zamansızdır zaten
birde tüm akşam iniltileri
anlamazsın aşkın ne zaman bittiğini
karanlık basar sokaklara birden
akşam olmuştur artık
döndüremezsin gidenleri
bir rüyaydı sanki
seninle beraber olmak
sonu ayrılık olsada
gözyaşına mahkum olsamda
seni seviyorum demeni duymak
gözlerim gözlerini yitirdi
yüreğimde bir yer yol aldı bilinmezliğe
deniz mavisini sesler tınısını kaybetti
alışık değilim böylesi sessizliğe
siyaha büründü sokaklar
sevmek
zaman kaygısı gütmeden
bir dakikanın değerini bilerek
sevmek
beraberken yirmi dakika sonrası değil
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!