Deniz şarkıları? Şiiri - Nilsu Güleş

Birini tanıdım
Küçük listeler yapar
Aşklarını peş peşe koyar
Umutlarını, düş kırıklarını,
Tanışsınlar diye peş peşe koyar.
Pişmanlıklarını gizler sessizliklerinde.
Sıkı sıkı sarıldığı yükleri gevşetir tanıdık notalarda.
Sözcüklerine takamadığı dertlere elçi olsun maksat melodinin gizemi.
O ne bilirdi, hissimin sorduğu?
Ne bildiği anlaşılır aslında.
Fakat öyle güzel gizler ki kanıtları.
Kalbine görünen aklına yaban olduğunda,
Bir göğüs kafesi ve bir boğaz kadar çatlaklardan sızar emin olamamanın kaygısı.
Birini tanıdım,
Sahi, beni tanımadı o.
Aksi gibi, çaresizliklerini dinlerim geceleri.
Birini tanıdım,
Andığımı bilmez o.
Merak mıdır, gerçekçe his midir,
Ruhunun kaosuna hayran olduğum biri.
Ben hiç savrulmadım o dalgalarda.
Ne fener oldum ne de bi radyo.
Kıyıdan izledim kendi içine katlanışını,
Doğasının parçası, fış inen fış çıkan dalgaları gözlerimi alırdı.
Her şeye rağmen.
Ben sudan korkardım.
Ben sudan ölümüne korkardım.
Her gün yıkanmama rağmen çok korkardım denizlerden.
Fakat tek aşkım.
Öfkesi ve hüznü çarpışır,
Bir gün kendinden bir tanrıça doğurur.
İnanmıştım ona ben.
Denize kıyısı olmayan şehirlerde,
Her birikintide onu anarım, başta gözlerimden akan.
Çokça inansam durulur muydu kaygı haykıran girdapları?
Bir başıma kıyıdan, pek etkisizdi sevgim.
Hiç yavaşlamamış birine dur diyebilir misin?
Benimkisi öyle çocukça bir sebep.
Bilemeyeceğim dehlizlerini attı cebine de gitti.
Üstelik ben denizden korkardım.
Büyülü dalgalarından ördüğü listelerini attı cebine de gitti.
Şarkı cadısı süpürgesine bindi, kuş olup uçtu, dehlizlerine.
Korku, aşka nasıl da benzer?
Kopuk sevilmek nasıl da sürer insanı korkusuyla,
Koca bir denize baktım durdum ömürlerce.