Deniz Gözlüm Şiiri - Filozof Sosyolog

Yorgunluğumun çaresizliğiyle çıkageldin karşıma,
umutlarımdan vazgeçmiştim;
bütün dünyanın yükü omuzlarındaydı sanki.
Bir merhabanla
ışık girmez odama güneş gibi doğdun.

Sen konuştukça
bütün kâinat sustu;
ben sustum,
kanadı kırılmış kuşlar sustu.
Aynı acılarda
aynı yürek sızısıyla kavrulup durduk.
Bedenim ruhumdan vazgeçmişti,
ruhum senin ruhunla özdeşleşmişti.

Kalp sızım,
senin baktığın her yerde
gül biter ansızın.
Adınla başlar içimde mevsimler;
kışlarım bahar,
baharlarım yaz olur.
Sensiz geçen günlerim ayaz olur.
Tut elimden deniz gözlüm,
içimde her şey durulur,
aşkınla niyaz olur.

Uzaktan sevmekti seni,
şehrin bütün ışıklarına inat.
Bakışların caddelerimi aydınlatırdı,
ellerin pusulam olurdu,
karanlıkta kaybolmuş yoluma.
Sen bir kez gülünce
içim içime sığmazdı;
bütün sular çekilir,
kalbim sana kıyı olurdu.
Ömrüm ömrüne adanır,
nefesim sesinle yoğruldu.

Ve şimdi, deniz gözlüm,
aşk bir ihtimal değil artık;
aynı yürekte aynı yangını taşımak,
aynı nehirden
aynı suları içmek gibi.
İyi ki geldin, aşk sızım.
İyi ki geldin, son limanım.
ve İyi ki geldin Deniz gözlüm…

"Deniz gözlerinde can bulurken hayatım,
Sensiz bir meçhule süreklenirdi kaderim.... "