Deniz dışarıya vurmuyordu

İçindekileri dışarıya vurmuyordu deniz,
sessizliğini içine gömüyordu.
Sevgisizlik, ihanetin bedeli oluyordu saçlarında;
yunuslar bir kez gelmemeliydi bu kıyılara.

Gözlerin yakıcı bir volkandı,
nehirlere menderesler çiziyordu bakışın.
Gizemli bir yol oluyordu adın,
yabancı bir harf gibi okunuyordu yalnızlığına.

Bütün ihanetleri içinde taşıyordun,
sonunda ağlayarak boşalıyordu deniz;
sesini işiteni unutuyor,
aralara set çekiyordu
viranlaşmış evler sahillerde.

Çıplak bedenler,
birer et parçası gibi seriliyordu tezgâhlara;
bir kuruşa satılıyordu
ucuzluk pazarında insan.

İçimden gelmeden yazıyordum seni,
bütün yetimliklerden uzaklaşıyordum.
Bir damla gözyaşı düşüyordu saçlarına,
rüzgârla dalgaları dindirmeye çalışıyordum.

Hiçbir yokuş aşağı düşmeden
tuzaklar kuruyordum denizin ortasında.

Ve sen oluyordun,
ben yok olduğumda.