Deniz Şiiri - Mesut Çakırca

çocukluğumdan
çok az şey kaldı geride
gün yüzüne çıkmayacak
anınsanmayacak
ve ne acı ki
hatırlanmayacak
diri diri toprağa
gömdüm ben onları
çocukluk ergenlik
gençlik yıllarımı

otuzlu yaşlarımdan sonra
yavaş yavaş kaldırdım kafamı
beyoğlu kafeleri çok güzeldi
o daracık istiklal caddesi
müthişti
hem kitap da okumaya elverişli
kafamı kitaptan ayırdığımda ise
yirmili yaşlarındaki gençlerin
neşesi
umursamaz bakışları hayata
sorunlarla cebelleşmeden
kopartmak gerekliydi
onlar için
zincirlerini halatlarını

ilk sevgilimle
öyle bir ortamda tanıştım
biraz geç olsada benim için
kıyaslamada yapamazdım
toğrağa gömdüğüm
gençlik senelerimi
birisi vardı gözüme çarpan
dalga dalga saçları
sanki jenis joplinin kopyası
bir sevgiliside vardı aslında ama
nedense bir yada iki kez
onunla takılır
genelde haftanın yedi günü
tek yada kız erkek arkadaşlarıyla
eğlenir güler di
ve o gülüşü ki
ortamı benim için
bam başka bir havaya çevirirdi
küçük sohbetlere başlamamız zor olmuştu
yıllırın beni hapsettiği o kuyudan
kafamı çıkarmak
benim için hayelden öte bir şeydi
o da benim sessizliğimi
sakinliğimi
ilginç bulmuş olacak ki
sohbetlere başlardık
öncelikle kitaplar
sonra felsefe
sanat filmler derken
konuşmalarımız
saatler sürerdi
tatlı sohbetlerimizi
kafe kapanışına kadar taşırdık
kafe sonrası gece on bir gibi
canlı müziğe
barlara sürüklenir
sonrası malum

ilk birlikteliğim
ilk sevgilim
ilk aşkımdı sonuçta
deniz di adı sanırım
tıpkı ergenlik yıllarımda
marmara ereğlisi kıyılarında
platonik aşklarım olan
isimleri deniz ve derya olan
kız kardeşleri anımsatırdı bana
ismen bile olsa benzerliği
sonuçta geride kalan
platonik aşklarım dı onlar
ilk sevgilim deniz ise
şimdi varmıştır belki de
elli yaşlarına
ne yapıyordur şu an acaba
sanırım en az bir kere bile olsa
beni anımsamıştır
beni ben yapan
erkek yapan
başlangıcı olmanın
gururunu anımsamıştır aslında
ilk tecrübem di o benim
sanırım sonsuza kadar da
hep bir tebessümle
beni anımsamaya devam edecektir
denizi anılarıma
ilk birlikteliğim olarak
bırakacağım