Demli Çay Şiiri - Cengiz Seyrek

Oysaki ne kadar uzaklaşmışız herşeyden
Bir lokma ekmek kavgasında buluşmuşuz
Hâlbuki bizim kabuk bağladıkça kanattığımız
Ne çok yaralarımız olmuş sarmak için

Kocaman ve kapkara ellerimiz nasır bağlamış
Soğuk yüreğimizi değil bedenimizi sarmış adeta
Nemli gözlerle bakıyoruz çaresizce etrafa
Elimizde bir cigara dilimizde bir umuttur türkü

Omuzlarımızda dünyanın yükünü taşıyoruz sanki
O kadar yorulmuş ki bedenimiz ruhumuzu bile ele geçirmiş
Kimsesiz bir çocuk misali sokak ortasında çaresizce
Adım atacak halimiz bile kalmamış.

Öyle ki demli bir çay kıvamında sohbetleri özler olduk
Aslında içimiz ısıtan çayın sıcaklığıl belki nasılsın diye soran dil
Damağımız tatlandıran şeker değil belki teselli veren dudaklar
İçimizi ferahlatan semaverin fokurdaması değil derdimizi paylaşmak