Demedim mi.. Şiiri - Yağmur Gözlüm Hasret

ETME..! GİTME..! DEMEDİM Mİ..?
Gitme n’olur, demedim mi,
sen gidersen
bu şehir dağıtır kendini...
bulvarlar ters yüz olur, ışıklar söner,
sokak lambaları yetim kalır gecelere,
kaldırımlar bile adımlarını arar,
izlerin silinmesin diye direnir taşlar...
Hüznün enkazı kalır ellerimde,
paramparça bir yalnızlık düşer avuçlarıma…
suskunluğum bile haykırır adını gecelere,
kömür gözlüm, etme..! demedim mi...
Bir bana dokunmaz ki gidişin,
hasret kalır ayak sesine dolaştığın bütün sokaklar,
duvarlar bile seni sorar ardından,
camlar buğulanır nefesin yok diye,
ve…
vazgeçer oynak havalardan
sarı sevda kuşları,
kanatları kırılır gökyüzünün…
Etme..! demedim mi,
Sen gidersen,
ne o gamzeli gülüşlerin
ne de o ellerinin papatya kokusu kalır,
dokunduğun yerler bile yabancılaşır kendine…
aynalar yüzümü tanımaz olur,
gölgen bile terk eder beni…
Toprak seni arar, rüzgâr seni anlatır
ama kimse sen olmaz…
hiçbir ses yerini tutmaz adının,
hiçbir bakış değmez gözlerime…
Dahası,
unutamam o karanlığı yırtan
gün ışığı gözlerini…
geceye inat doğan sabahlarını
silemem içimden…
ne kadar unut desem de,
kalbim inatla seni yazar…
Gitme..! demedim mi..?
Gitme n’olur… Etme..
Eğer terk edersen bu şehri
yokluğun intihara kalkar buralarda…
tabiat sus pus olur,
kuşlar uçmayı unutur, göç edemezler,
ağaçlar meyve vermez küser dallarına,
yırtılır mevsimler birer birer…
hep kışa döner mevsim, bahar gelmez demedim mi...
Her şey,
ama her şey bozar ahengini,
zaman bile aksar yerinden,
saatler ilerlemekten vazgeçer…
Gitme..! demedim mi...
Gitme be adam...!
Senin yokluğunda
kaybeder anlamını başıma taç yapılan
o kır çiçekleri…
solgun düşer renkler,
bahar bile utanır açmaya…
toprak kokusu bile eksik kalır… demedim mi...
O,
gece karası sakalların,
bir daha düşmez hayal mavisine…
düşlerimi al basar can tanem,
gecelerim sensizliğe bulanır…
yastığım bile yabancı gelir başıma…
El ayak çeker gamzelerin gecelerimden,
karanlık çoğalır içimde… demedim mi.?
Etme..!
Kuşlar
bir daha sevmez elma bahçelerini inan ki…
dallar küs kalır meyvelerine,
rüzgâr bile uğramaz o eski neşesiyle,
gökyüzü bile eksik kalır mavisinden…
Gün,
yorgun düşer, kırgın düşer hüzün bakışlım…
güneş doğsa da ısıtmaz içimi…
Demedim mi... Etme... Gitme...
Yaşam bile eksik atar kalbim de…
Gitme n’olur… demedim mi...
haberin bile olmaz
usul usul giderek kayboluşumdan…
Ben,
kendimden eksilerek tükenirim,
her gün biraz daha silinirim hayattan,
adım kalır ama ben kalmam… demedim mi...
Ateş düşer ayrılığa be adam,
yanarım sessizce,
külüm bile seni söyler…
rüzgâr savurur adını dört yana…
Etme..! Gitme... demedim mi..
Sen gidersen,
ayın on beşini atlar bütün aylar,
eksik doğar geceler…
yıldızlar bile görünmez olur,
yansımaz bir daha, sevdam sana,
pencereler kapanır,
ışıklar küser gözlerime… demedim mi...
Gitme... Etme...
Dosta, düşmana karşı boynumu düşürme,
beni sensiz kimsesiz bırakma demedim mi..
sana olan sevdamı, hasretimi bitirme,
zayi etme demedim...
Tel tel dökülür ardından saçlarım inan ki,
rüyalarım biter, umudum biter,
yıkılırım, dağılırım,
dağıttığımı toparlayamam…
kalbim yarım kalır, nefesim eksik…
Sana dair ne varsa…
o güzelim şiirler,
o güzelim şarkılar…
bir daha seni anlatamaz…
susar diller, kırılır kelimeler…
Gitme..!
Gitme..!
Ziyan etme..!
Demedim mi...