Demedim!İçimde kopan fırtınayı kimseye demedim!Bir şehir yıkıldı içimde—Sokak sokak, anı anı, nefes nefes…Ve ben enkazın altında bile“Sarsıldım” demedim!
Güvendim…Kırıldım!Ama dönüp de kimseye“Beni yaraladınız” demedim!Çünkü öğrendim—İnsan, en çok sevdiğinden üşürmüş.
Bir köpeğin gözlerinde gördüm kendimi,Atılmış, unutulmuş ama hâlâ bekleyen…Bir martının çığlığında duydum içimi,Yüksek, keskin ve kimseye ulaşmayan!
Yola düşen gölgemin,
Yorgun, yol arkadaşıdır ömrüm...
Ve insan öykülerinin,
Raslantılı sularında, seyreden bir gezginim.
Rüyamda gördüğüm, umutsuz kadın,
Devamını Oku
Yorgun, yol arkadaşıdır ömrüm...
Ve insan öykülerinin,
Raslantılı sularında, seyreden bir gezginim.
Rüyamda gördüğüm, umutsuz kadın,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta