Demedim!İçimde kopan fırtınayı kimseye demedim!Bir şehir yıkıldı içimde—Sokak sokak, anı anı, nefes nefes…Ve ben enkazın altında bile“Sarsıldım” demedim!
Güvendim…Kırıldım!Ama dönüp de kimseye“Beni yaraladınız” demedim!Çünkü öğrendim—İnsan, en çok sevdiğinden üşürmüş.
Bir köpeğin gözlerinde gördüm kendimi,Atılmış, unutulmuş ama hâlâ bekleyen…Bir martının çığlığında duydum içimi,Yüksek, keskin ve kimseye ulaşmayan!
ben aşkı bir üveyikten satın aldım,yaşım onaltı
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım
Devamını Oku
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta