Demedim Şiiri - Hilal Avunyalı 2

[3/2 18:21] Hilal: Demedim
Sustu içimde ne varsa, dile gelmedi,
Yaralı bir kuş gibi çırpındı da... demedim.
Gözlerimdeki o dumanlı bulutları,
Gördün de sormadın, ben de... demedim.

Yollar bitti, ayaklarımda yorgun bir sızı,
Söndü içimdeki o çocuksu, o deli sızı.
Giderken bıraktığın o ağır enkazı,
Kaldırıp omzuma yüktür... demedim.

Gülüşün kalmıştı bir köşede, tozlanmış,
Hayallerim desen, zaten çoktan paslanmış.
Yüreğim bir kuytuda sessizce yaşlanmış,
Beni burada böyle unuttun... demedim.

Bir veda busesini çok gördün ya hani,
Zaman zaten zalim, hayat desen fani.
Seni sevmek mi? Belki bir ömür ziyanı,
Pişmanım deyip de bir kez... demedim.

Güneşin doğuşunu izledim her sabah sessizce,
Karanlık bitti, yol bitti... demedim.
İçimde filizlenen o küçücük sevince,
Zamanı geçti, geçti artık... demedim.

Yorgun düşse de bazen gönlümün kanatları,
Ezberledim yeniden o en güzel hatları.
Önümde uzanan bu sonsuz hasatları,
Toplamak imkansız, zordur... demedim.

Bir tohum ektim toprağın en derin yerine,
Küskünüm güneşe, küskünüm... demedim.
Baktım hayatın o gülen, aydınlık yüzüne,
Bu rüya yarım kalır, biter... demedim.

Biliyorum, her kışın ardı bahar, çiçekli,
Yüreğim artık daha emin, daha yürekli.
Gelecek o güzel günlerin saklı müjdesi
Umut tükendi, bitti bende... demedim.
Hilal Avunyalı ✍️