Deme Gayrı Şiiri - Aşık Ummi

Rûhundan üfledin, kıldın aşka mübtelâ,
Biçtiğin vakti boz deme gayrı.
Azrâil’e borçlu kaldık, cânân aldı bu canı,
Azalar dil oldu, söz deme gayrı…

Bir parmak bal çaldık nûrun tadından,
Özleriz; kabuğa öz deme gayrı.
Varı da görsek, hem yok olmuşu;
Yakîn değişir mi? Buna göz deme gayrı…

Âşikâr olmadan sır, erdim diyemem,
Gördüğüm hayâle bildim diyemem.
Bir zan ise yaşam, geldim diyemem,
Gönül kitabından oku; sez deme gayrı…

Anasına bakar iken kızı bozuldu,
Tuttuğumuz kenarın bezi bozuldu.
İfsâd oldu toprak, sözü bozuldu,
Gel de mezarımızı kaz deme gayrı…

Bal şerbeti sunuldu, zehirle coştuk,
Tiryâkî gönlümüze haz deme gayrı.
Bâtına yol bulmuşken zâhire koştuk,
Çıkmaz sokaktayız; çık tez deme gayrı…

Her dal gülistan idi, biz yasak mıydık?
Cemâl yakın idi, biz uzak mıydık?
Sırat geniş iken, biz tuzak mıydık?
Ummi'ye “al kalemi, yaz” deme gayrı…