Ben hiçbir zaman,
Bir şeyin sonunu düşünmeden yaşayamadım.
Hep bir korku, hep bir burukluk oldu içimde.
Mesela çocukluğumda,
Bir rüzgara, kuşa meydan okuyamadım.
İsraf edemezdim, sayılıydı adımlarım.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Korkularımız, hepimizin vardır, her zaman vardır. Özgürlüğümüzü kısıtlar, yaşamımızı frenler. Ta ki içimizde özgüvenimizi tamamlayana dek. Özgüvenimizle birlikte kuşlarla, bulutlarla yarışmak içten bile değildir, inan buna. tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta