Avuçlarında çözülmeyen bir hikmet var senin,
yazgına münferit telaşlar taşıyan gölgene
bir ben ekle,
bir ben su içsin boynundan
ve hep uzağın sesi gibi yankılan tenimde.
Yağmurun topuklarına nispet eden adın
emrivaki bir çıldırışla iniyor odamın karanlık köşesine
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta