Delinin güncesi Şiiri - Şiir Gibi

Delinin Güncesi

Bırakın beni ne olursun bir kez göreyim bir kez sarılayım.
Belki iyileşirim belki ki ben de sizler gibi olurum kalpsiz, hissiz, sevgisiz.
Belki o zaman bana akıllı derseniz.

Sevgi burada tedavi gerektiren bir eylemmiş;
Seni sevmek delilikmiş.

Seni her düşündüğümde biraz daha çok seviyorum
ve her sevdiğimde “delirdin” diyorlar.
İlaçlar verip susturuyorlar,
“uyusun da unutsun” diye.
Seni sevmek suç mu sevdiğim?
Eğer suçsa, bu cezayı çekmeye razıyım.

Her gecenin karanlığını gözlerinin karasına benzetiyorum.
Dışarıya bakıp ağlarken hep seni görüyorum.
Dokunmak istiyorum sana,
ama üstümdeki deli gömleği
ellerimi sana uzatmaya izin vermiyor.
Ben deli miyim sevdiğim?
Yoksa delilik, sensizliğe dayanmaya çalışmak mı?

Sevgi bir kafese sığdırılmış,
adına akıl hastanesi denilmiş.
Aklın olmadığı yerde
duygular hapsedilmiş,
hayaller susturulmuş.
Benim suçum, seni sevmekmiş meğer.

Burada ağlamak yasak,
senin ismini anmak yasak.
Burada tek yasak olmayan şey uyumak,
uyudukça susturmak,
uyudukça unutturmak…
Ama acılar uyumaz ki sevdiğim,
unutulur mu hiç seninle dolan kalbim?

Her özlediğimde,
her aklıma geldiğinde
biraz daha ağlıyorum istemsizce.
Gözlerim takılıyor bir noktaya,
o nokta büyüyor,
bir dünya oluyor,
o dünyanın içinde yalnız sen ve ben varız.
“Aklıma geldin” desem burada,
belki gülerler bana.
Çünkü benim aklımın olmadığı
çoktan kanıtlanmış,
raporlara yazılmış.

Ama ben sana her yazdığımda,
her söylediğimde
aklım yerine geliyor aslında.
Benim aklım sensin sevdiğim,
benim gerçekliğim sensin.
Ve bil ki bu duvarların içinde çığlıklarım yankılanıyor:
Delirmedim! Ben sadece sevdim!

Şiir gibi_Delinin güncesi