Deli Benim Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül derya, derin akar;
Serçeşme’nin sırrı benim.
Aşkın narı bizi yakar,
Ali için deli benim!

Evveline erdim işin,
Dumanı yok yanan döşün.
Menziliyim dik yokuşun,
Gerçeklerin yolu benim.

Yedi iklim, dört köşeyim;
Aşk elinde bir şişeyim.
Kâh solup, kâh yeşereyim;
Bu bahçenin gülü benim.

Yezit bize uzaktan bak!
Özde yanar, sönmez bu Hak.
Gönül evim pür-ü pak,
İrfan mülkün dili benim.

On iki ay, on iki can;
Damarımda akan o kan.
Görünmezden gelir nişan,
İmamların kölesi benim.

Üç yüz altmış kapı açtım,
Her birinden nurlar saçtım.
Benlik hırkasından kaçtım;
Dervişin o hâli benim.

Şah İbrahim aslımızdır,
Hakk’a bağlı neslimizdir.
Sönmez yanan çerağımız;
Ocağımın külü benim.

Ecdat izi, pınar gözü...
Unutmadım kadim özü.
Mühürledim burda sözü;
Kalemsiz Şair’in hali benim.