Dehr-i Fânî Şiiri - Yozgatlı Mustafa Ulusoy

Geçti ömrüm, bilmedim hiç, dehr-i fânî var mı yok
Gördüm ancak gölgesini, sâye-bânî var mı yok?
Taht u efser, şan u şevket, hepsi bir dem, hepsi yel
Şimdi söyle, kal'a-i can, pâsbânî var mı yok?
Bâğ-ı dünyâ soldu gitmiş, gül de güldü, geçti bahar
Bülbül-i can yandı zârî, gülsitânî var mı yok?
Dem-be-dem ağlar gözüm, pür-hûn olur her lahzası
Yanmadan gönlün durur mu, âteş-ânî var mı yok?
Geçti kervan, sildi izler, kaldı vîran bî-haber
Bu harapta, ey dil, artık, mihmânî var mı yok?
Elde kalmaz bu cihânın zevki, câhı, şöhreti
Bil ki fânîdir bu mülkün, câvidânî var mı yok?
Ey dil-i gâfil, bu demlerde Hak'tan gayrı yok
Bir O'dur bâkî, ezelden; başka Sânî var mı yok?