Değmezsin gönül Şiiri - Yunus Durdak 2

Nicedir aşikâr benim sözlerim.
Özümdeki mânâya değmezsin gönül.
Ben bağında bir gül idim,
Dalında incinme ye değmezsin gönül.

Seninle var oldu kör olası bahtım.
Gözümde yok artık, tac ile tahtın.
Ben ki; gözünde fer, yemininde ahtım.
Aldanıp, yanmaya değmezsin gönül.

Gün gelir hesap dediğin döner elbet.
Sözün ardı sır olmaz, erer nihayet.
Kader defterinde silinmez ayet.
Ağlayıp, sızlanmaya değmezsin gönül.

Kahrında lütfunda yeri var sende.
Dert olursun cana, yük olur tende.
Kul sabrını kuşanır, anar seni dilde.
Arayan canı bulur, canana değmezsin gönül.

Ademoğlu ektiğini biçer bu dünyada.
Derman bulunur elbet onmaz yaraya.
Kul bu; hata eder sığınır hep duaya.
Yaradan kulunu görür, cefaya değmezsin gönül.

Vuslat gecikirse, sakın sabrını yoklama.
Ateş olur isen, külünde bahane arama.
Her gözyaşı döktüğünde, ye'se kapılma.
Kadere küsmeye değmezsin gönül.

Yorgun düştü gönlüm aşka kul iken.
Gözlerim yaş olup, toprağa düşerken.
Nice umutlarım soldu, vaktim geçerken.
Ömrümde sineye değmezsin gönül.