Yandım da sustum, kimse duymadı içimi,
Sen giderken ben kendimi kaybettim sessizce.
Bir tek sana yakıştı sandığım bu kalbim,
Meğer hep yanlış kişide atmış gizlice.
Adını her andığımda kanadı gece,
Yıldızlar bile yüzünü sakladı benden.
Ben seni “kalırım” sanmıştım yemin gibi,
Sen meğer “giderim” demişsin en başından zaten.
Bir sevda sandım, meğer uçurumun kenarı,
Attığın her bakış beni biraz daha itti.
Ben düşerken el uzatırsın sanmıştım,
Sen seyretmeyi seçtin, içim orada bitti.
Şimdi aynaya bakınca yabancı bir yüzüm,
Gözlerimde sen, ama sen çok uzaktasın.
Bir tek ben kaldım bu aşkın enkazında,
Senin için hiçbir şey olmamışım aslında.
İçimde kırık bir şarkı çalıyor durmadan,
Her notası sen, her susuşu bıçak gibi.
Sevmekmiş meğer en büyük yanılgım,
Senin kalbinde hiç yerim yokmuş gibi.
Ve son sözüm bile boğazımda düğüm,
Ne gelsen geri, ne kalsan aynı olur.
Ben sende kaybolmuşum çoktan anladım,
Değmezmiş sana… en çok da insan buna yorulur.
Kayıt Tarihi : 20.04.2026 13:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!