Yorulmak hayatımın bir parçası haline geldi.
Yorulmadığım ve hasretle yoğurulmadığım anlar uyuduğum zamanlarla sınırlı.
Çok sessiz biri olmaya başladım ve bu beni korkutuyor.
Değişik repliklerle arkadaşlarımı çıldırttığım, esprilerle ortamları neşelendirdiğim anların yerini sessizlik aldıkça, ruhumun ve kalbimin sesi değişiyor gibi hissediyorum. Bu değişim beni ürkütüyor.
Ben, suratı asık, kimseyi duymayan, hep resmi, insanları sessizliği ile döven gudubet bir insan olmak istemiyorum.
Çiçeklerime günlerdir bakamıyorum, sudaki tosbağamla sohbet edemiyor, bulaşık yıkarken bağıra bağıra şarkı söyleyemiyor, dans edemiyorum.
Ot gibi yaşıyorum.
Haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı
Devamını Oku
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta