Ne güzel oynayıp duruyordu çakıl taşlarıyla çocuk
Çember ne güzel dönüyordu yumuk ellerinde beştaşları suda serkerken
Günü gününe sobelenmiş baharlar
sabah sisinden çağla çiçeklerine düşen çiğ gibi
Ne güzel dolanıyordu ay güzeli gece bahtı siyahsız pencerelerde
Toprak toprak olduğundan gayrı ve susam
Sevme susuzlarına ve susam
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta