Çok öldük;
bir ölümün acısını
başka bir ölümün gölgesinde
unutacak kadar çok.
Bir solukluk havaya muhtaç bırakıldık,
nefesimiz göğsümüzde kırıldı,
boğulduk.
Gövdemiz toprağına sadıkken,
kökümüzü söküp
çürük ağaçlar gibi devirdiler bizi.
Beton yığınlarının altında
yalnız sevdiklerimiz değil,
yarım kalmış sarılmalarımız,
söylenmemiş sözlerimiz,
çocuklarımızın düşleri ezildi.
Yandık,
ezildik,
boğulduk,
vurulduk.
Her defasında
ölülerimizi kendi ellerimizle topladık;
saçlarından, seslerinden,
ceplerinde kalan küçük hatıralardan tanıdık.
Deyin ki onlara:
Biz artık ölü sevdiklerimizin
soğuk ellerini tutmaktan,
gözlerini son kez kapatmaktan,
yarım kalan hayatlarını
omuzlarımızda taşımaktan yorulduk.
Deyin ki onlara: korksunlar bizden.
Deyin ki onlara:
Yaşama sevincini unutturduğunuz insanlar,
ölüm korkusunu unutmuştur.
-
Salim DiyapKayıt Tarihi : 12.12.2020 18:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!