Çok öldük,
bir ölümün acısını
başka bir ölümün açısıyla hafifletecek kadar çok.
Bir solukluk nefese muhtaç bırakıldık, boğulduk.
Gövdemiz sadıkken toprağına,
çürük ağaçlar gibi devrildik.
Beton yığınları altında ezildi sevdiklerimiz.
Yandık,
ezildik,
boğulduk,
vurulduk.
Deyin ki onlara,
biz artık ölü sevdiklerinizin soğuk ellerini tutmaktan yorulduk.
Deyin ki onlara,
yaşama sevincini unutanlar,
ölüm korkusunu da unutmuştur.
Kayıt Tarihi : 12.12.2020 18:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!