Değerin Sessizce Harcandığı Yer

Ben çok verdim,
Ama kimse saymadı.
Sevdiklerim cebimde eksildi,
Onların dünyasında ben hiç artmadım.

Kalbimi açık bıraktım,
Üşüdü…
Gelen olmadı üstünü örtmeye.
Herkes sıcaklığı aldı,
Soğuğu bana bıraktı.

Değer vermek sandığım şey,
Meğer kendimden vazgeçmekmiş.
Ben “biz” dedikçe,
Onlar beni yalnız bırakan
En kalabalıklar oldu.

Bir insan ne zaman yorulur biliyor musun?
Sevilmediğinde değil,
Hak ettiği hâlde görülmediğinde.
Ben bağırmadım,
Ama içimdeki sessizlik paramparça oldu.

Kalbim kanıyor evet,
Ama yere damlamıyor.
Çünkü bu acı gösterilmez,
Bu acı taşınır…
Ve en çok da hak etmeyenlere taşınır.

Bir gün eksikliğimi fark edecekler,
Ama ben orada olmayacağım.
Çünkü değer,
Geç anlaşıldığında
Artık anlamını yitirir.

Tarih:25/10/2024

Agâh tövbekâr
Kayıt: 04/02/2026 17:12:00