Kavuşmak artık imkansız, eskisinden daha çok
Artık dizlerine yatıp ağlayacağım kimse kalmadı
Bu şehirde artık senin kokun yok,
Rüzgarın sert savruluşundan anladım.
Saçlarınla oynar iken uyurdun iki elimin arasında
Ben ise sayardım senin kirpiklerinin sayısını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta